Μέσα στην ηρεμία των διακοπών, είχα την – ατυχή – έμπνευση να αγοράσω μια Κυριακάτικη εφημερίδα – από αυτές που χρειάζεσαι το καροτσάκι της λαϊκής για να τις μεταφέρεις – για να μάθω τι γίνεται στον κόσμο. Γιατί εδώ που έφτασε η ζωή μας, χωρίς internet, χωρίς τηλεόραση, χωρίς κάποιον, τελοσπάντων, να σου λέει, να σου λέει, να σου λέει, από το πρωί μέχρι το βράδυ, δεν υπάρχεις. Πώς να υπάρξεις εξάλλου, αν δεν μάθεις ποιος έσφαξε ποιον, ή ποιος ανατίναξε πόσους, ή πόσοι πνίγηκαν, πόσοι σκοτώθηκαν, ή, τελοσπάντων, αν δεν πληροφορηθείς όλες τις συμφορές, τις αγριότητες και τις δυστυχίες της Γης; Πώς να ευχαριστηθείς το φραπέ σου, έτσι σκέτο, χωρίς να ξέρεις ποια διάσημη/ος – που δεν τους έχεις ξανακούσει στη ζωή σου – πήγε σε ποιο νησί, με ποια/ον σύντροφο, σε πόσα πάρτυ ξεσάλωσε, τι μπικίνι φορούσε – ή δε φορούσε – πόση κυτταρίτιδα έχει, αν βλέπεται ή δεν βλέπεται χωρίς μακιγιάζ; Μετά από αυτά δεν θα είναι πιο γλυκό το cool and slim σου, αφού και οι διάσημες (;) καλλονές (;) έχουν κι αυτές την ίδια – αν όχι περισσότερη – δόση κυτταρίτιδας με τις άσημες συνανθρώπους τους;
           Έτσι κι εγώ, για να μη μου πέσει πολύ η ηρεμία, πήρα την εφημερίδα μου για να μου «φτιάξει» την Κυριακή μου. Και όντως μου την «έφτιαξε»!
           Κι επειδή, ο καθένας μας εντοπίζει εντελώς υποκειμενικά από το σύνολο των ειδήσεων, αυτές που τον ενδιαφέρουν, στάθηκα κι εγώ, από όλο το παραπάνω υλικό σε μια συνέντευξη, κάποιας σπουδαίας και σοφής συμπατριώτισσάς μας, αστροφυσικού, που δοξάζει την Ελλάδα με το να συμμετέχει σε κάποια κοσμοσωτήρια ευρωπαϊκά διαστημικά προγράμματα, τα οποία φιλοδοξούν να εξερευνήσουν όλες τις σκοτεινές άκρες του ηλιακού μας συστήματος, να ανακαλύψουν αν υπάρχουν άλλα όντα εκτός από εμάς, που υπάρχουν, αν μας κρύβονται κάτω από τη νεκρή επιφάνεια των πλανητών τους, αν μας αποφεύγουν, αν μας παρατηρούν ή δεν μας παρατηρούν και, γενικά, τι συμβαίνει επιτέλους εκεί πάνω που εμείς δεν το ξέρουμε, αλλά θέλουμε να το μάθουμε.
        Δήλωσε, λοιπόν, ή εν λόγω κυρία πως, τα συγκεκριμένα διαστημικά προγράμματα, δεν ψάχνουν για ίχνη ζωής σε άλλους πλανήτες, αλλά για το αν μπορούν – αυτοί οι πλανήτες – να υποστηρίξουν ζωή!
        Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, έχουμε τη Γη μας που είναι το πανέμορφο, φιλόξενο σπίτι μας, που μας ντύνει, μας τρέφει και μας παρέχει τα πάντα, κι εμείς έχουμε βάλει μπροστά το «πρόγραμμα» της καταστροφής της, με πλήρη επίγνωση του τι κάνουμε. Γι’ αυτό ψάχνουμε να βρούμε ένα άλλο «σπίτι». Άντε ας είναι και καλύβι, να πάμε να το καταλάβουμε! Το προτιμάμε, βέβαια, να μην έχει κατοίκους, γιατί τότε θα έρθουμε στη δύσκολη θέση να τους εξοντώσουμε, αλλά στην ανάγκη, τι να γίνει, θα το κάνουμε κι αυτό. Την τέχνη της εξόντωσης όλων των πλασμάτων που μας ενοχλούν, τη μάθαμε καλά πια!....
          Συγνώμη για την αφελή ερώτηση, αλλά γιατί όλα αυτά; Αυτά τα – να θυμηθώ τον Σκρουτζ Μακ Ντάκ και το θησαυροφυλάκιο του – «απιθανικομμύρια» που διατίθενται για τους αστρονομικούς – στην κυριολεξία – μισθούς της εν λόγω κυρίας και των χιλιάδων ομολόγων της σε όλα τα διαστημικά προγράμματα του κόσμου, αν είχαν διατεθεί για τη Γη μας, θα είχαμε ανάγκη να ονειρευόμαστε αποικίες σε άλλους πλανήτες του ηλιακού συστήματος;
         Τι μας έκανε η Γη μας και τι μισήσαμε; Γιατί την καταστρέφουμε; Γιατί δεν κάνουμε πίσω; Γιατί η ανθρωπότητα έχει να επιδείξει σαν κύριο έργο της μόνο καταστροφή, θάνατο και αφανισμό;
         Τι όντα είμαστε, τελικά, οι άνθρωποι;
Οι περισσότερες γυναίκες, φαντάζομαι ότι θα έχετε ακούσει –αν δεν έχετε διαβάσει- τη Βρετανή καθηγήτρια Germaine Greer, τη θεωρητική του φεμινισμού. Για όσους δεν την ξέρετε, φτάνει να σας πω ότι η Greer  είναι για το φεμινισμό, ό,τι είναι ο Dawkins για την αθεΐα: η αλάθητη «πάπισσα» και ο αλάθητος «πάπας» του φεμινισμού και της αθεΐας, ο κανόνας που στοιχίζονται αυτές οι δύο θεωρίες, που ορίζουν την εποχή μας.
Αυτή η καθηγήτρια, λοιπόν -που συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωση του εργασιακού καθεστώτος της εποχής μας, με το να απαιτεί περισσότερες γυναίκες σε σημαντικές θέσεις σε όλους τους τομείς- εξακολουθεί να μην είναι ικανοποιημένη από την εφαρμογή των εντολών της. Μιλώντας σε ένα φεστιβάλ για την παιδεία στο Wellington College, στο Berkshire, την προηγούμενη εβδομάδα, είπε ότι δεν ωφελεί να ερμηνεύονται οι φεμινιστικές «εντολές» της με το να αναλαμβάνουν γυναίκες μεγάλες θέσεις στις επιχειρήσεις, την οικονομία, το στρατό, την αστυνομία και, γενικά, σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής ζωής. Το μόνο που πετυχαίνουν, λέει, είναι να αποκτούν οι «υψηλόβαθμες» γυναίκες ανδρική νοοτροπία, να σκέφτονται και να εργάζονται σαν άντρες!
Δηλαδή, αφού για τόσες δεκαετίες έκανε αγώνες για ίσα δικαιώματα και ίσες αμοιβές των δύο φύλων στον εργασιακό χώρο, τώρα που κατακτήθηκαν αυτά τα ίσα δικαιώματα, δεν της αρέσουν!
Βέβαια, δεν έχει άδικο σ’ αυτό. Πράγματι οι γυναίκες καταλήγουν να εξομοιωθούν με τους άντρες, προκειμένου να βρουν τις δυνάμεις και την επιβολή που χρειάζονται για να επιβιώσουν σε ιδιαίτερα σκληρούς εργασιακούς χώρους. Αλλά δεν παρατηρείται μόνο στις γυναίκες να αλλάζουν νοοτροπία όταν παίρνουν κάποια θέση. Πόσοι «επαναστάτες» άντρες, μόλις πήραν την εξουσία φόρεσαν το σκληρότερο προσωπείο του κατεστημένου; Πόσοι «αριστεροί» της αντιπολίτευσης, έγιναν φασίστες πρωθυπουργοί; Πόσοι πρώην «συνδικαλιστές», όταν τους δόθηκε η εξουσία, δεν καταπάτησαν τα ίδια δικαιώματα που υποτίθεται ότι υπεράσπιζαν;  Πόσοι πρώην άθεοι, δεν παριστάνουν τους «θρησκευάμενους» για ψήφους και πόσοι πρώην «θρησκευάμενοι», προκειμένου να μη χάσουν την «καρέκλα» τους, δεν μετατρέπονται σε στυγνούς εχθρούς της πίστης που υποτίθεται ότι είχαν; Γιατί; Ποιος τους ανάγκασε;
 Η Germaine Greer υποστηρίζει ότι φταίει ο ανδροκρατούμενος κόσμος. Αλλά αυτή είναι μια μάλλον σιμπλιστική θεώρηση του προβλήματος που έχει το ανθρώπινο είδος με κάθε μορφής εξουσία: την πολεμάει όταν δεν την έχει και τη λατρεύει σα θεότητα όταν την έχει! Γι’ αυτό και η λύση που προτείνει η εν λόγω καθηγήτρια είναι -επιεικώς- αφελής! Τώρα δεν της αρκεί να διορίζονται παντού γυναίκες, αλλά θέλει να διορίζονται γυναίκες διαφόρων ιδεολογικών ρευμάτων και να είναι ελεύθερες να εφαρμόζουν τις ιδεολογίες τους. Λες και θα τις κρατήσουν τις ιδεολογίες τους όταν θα πάρουν τις θέσεις!
Η όλη κατάσταση μου θυμίζει τις ρώσικες κούκλες: ανοίγω τη μία και βγαίνει η άλλη, ανοίγω την άλλη και βγαίνει μια άλλη και πάει λέγοντας… άντε τώρα να βρεις ποια θα είναι η τελευταία κούκλα –και πότε…
Κι ωστόσο, οι γενιές περνούν, οι ανθρώπινες ζωές έρχονται και φεύγουν και χάνονται, κυνηγώντας σκιές…
«…τι κρίμα να περνάμε τη ζωή μας σαν το φύλλο που έπεσε από το δέντρο και πιάστηκε στην παγίδα που του έστησε η σκόνη του δρόμου…»



         Μου έκαναν δώρο ένα βιβλίο, - εν όψει των διακοπών – μιας συγγραφέως που έχει πεθάνει πριν λίγα χρόνια.
Δεν την είχα ακουστά, πράγμα διόλου παράξενο, γιατί οι γνώσεις μου της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας είναι περιορισμένες – εκ πεποιθήσεως, όχι από άλλο λόγο! Δυστυχώς, και αυτή η απόπειρα ανάγνωσης, αντί να με βοηθήσει να προσεγγίσω τους νεοέλληνες συγγραφείς, μου επιβεβαίωσε το ίδιο μείγμα απορίας, θλίψης και, τελικά, θυμού, που με έχει κρατήσει μέχρι τώρα σε απόσταση από αυτούς – εκτός λίγων εξαιρέσεων!
Αυτό το βιβλίο μου θύμισε μια συζήτηση που είχα με μια φίλη μου, η οποία ήθελε οπωσδήποτε να ξεκινήσει μια όψιμη συγγραφική καριέρα, με την αυτοβιογραφία της! Δυστυχώς, ζήτησε τη γνώμη μου και η απάντηση δεν της άρεσε καθόλου. (Ηθικό δίδαγμα: εκτός από το ότι πρέπει να προσέχουμε τι ευχόμαστε γιατί μπορεί οι ευχές μας να πραγματοποιηθούν, πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι θέλουμε να μάθουμε τη γνώμη του άλλου, ΠΡΙΝ τη ζητήσουμε. Μετά είναι αργά. Ούτε εκείνοι μπορούν να πάρουν πίσω ότι είπαν, ούτε εμείς ότι ακούσαμε!)
Εκείνο που με κάνει να θλίβομαι και να θυμώνω, είναι η έλλειψη σεβασμού των περισσοτέρων ελλήνων που γράφουν, γι’ αυτούς που θα διαβάσουν τα γραφόμενα. Ίσως σ’ αυτό συμβάλλει και το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, γιατί δεν εκφράζεται με τον άμεσο και πολλές φορές έντονο τρόπο που εκφράζονται, για παράδειγμα οι αγγλόφωνοι αναγνώστες, οι οποίοι, όχι μόνο γράφουν τα σχόλιά τους προς τον ίδιο τον συγγραφέα, αλλά σχολιάζουν και την κριτική των άλλων αναγνωστών και διαφωνούν – έντονα κάποιες φορές – ή συμφωνούν.
Οι έλληνες συγγραφείς δεν έχουν ξεφύγει ακόμα από το «κηρυχτικό» ύφος, δίνοντας περισσότερη βαρύτητα σ’ αυτό που θέλουν «να βγάλουν από μέσα τους» και λιγότερη στο τι δημιουργούν στους αποδέκτες της «εξαγωγής» τους.
Μ’ αυτή τη λογική, όταν ρώτησα τη φίλη μου ποιόν πιστεύει ότι ενδιαφέρει η αυτοβιογραφία της, έπεσε από τα σύννεφα! «Μα εγώ έχω ανάγκη να μιλήσω για τον εαυτό μου», ήταν η απάντηση. Όταν σ’ αυτό ανταπάντησα ότι αν θέλεις να χρησιμοποιήσεις το γράψιμο σαν ψυχοθεραπεία, η καλύτερη λύση είναι να κρατάς ημερολόγιο, που θα το διαβάζεις μόνον εσύ. Τότε μόνο θα γράψεις με απόλυτη ειλικρίνεια. Αν το διαβάσει και κάποιος άλλος, τότε σίγουρα θα παρουσιάσεις τον εαυτό σου ωραιοποιημένο, άρα, δεν καλύπτεις την ανάγκη να ψάξεις την αλήθεια του εαυτού σου, απλά «πουλάς μούρη» σ’ όποιον την αγοράζει.
Οι απορίες μου δεν λύθηκαν και τη φίλη μου έχω πολύύύύ καιρό να τη δώ!
Ακριβώς τις ίδιες απορίες θα είχα εκφράσει και στη συγγραφέα που έγραψε την αυτοβιογραφία της, αλλά δυστυχώς, έχει πεθάνει.
Απλά, όλα αυτά μου θύμισαν μια παλιά και έμπειρη συγγραφέα, που μου είχε πει κάποτε: «Η μισή Ελλάδα γράφει κι η άλλη μισή τραγουδάει….»
Εν όψει του καλοκαιριού, ζητούνται αναγνώστες και ακροατές!
Κι όσο πιο ναρκωμένοι απ’ τη ζέστη, τόσο καλύτερα!
   



Αθήνα, 9 Απριλίου 2016

Γράμματα αναγνωστών:

Αγαπητή κα Βολουδάκη,

Σας ευχαριστούμε θερμά που ανταποκριθήκατε στην πρόσκληση  της δασκάλων της Α’ Τάξης του 14ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών «Δημήτρης Πικιώνης» και μας τιμήσατε με την παρουσία σας, την Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016 όπου παρουσιάσατε στα παιδιά μας ένα δικό σας παραμύθι, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του σχολείου για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου, που έχει καθιερωθεί να εορτάζεται στις 2 Απριλίου.
Μαζί με τις ευχαριστίες μας, θα θέλαμε να μοιραστούμε με τους αναγνώστες του blog σας την εμπειρία μας αυτή.

 
Η συγγραφέας, λοιπόν, παρουσίασε στα παιδιά το παραμύθι της «το λαγουδάκι που δεν έμοιαζε με τα άλλα», μια τρυφερή ιστορία που θίγει σημαντικά και πολύ επίκαιρα θέματα, όπως η διαφορετικότητα, η τόλμη του να είναι κανείς ο εαυτός του αλλά και το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η οικογένεια στη ζωή των παιδιών.
Ένα λαγουδάκι μη αντέχοντας τα πειράγματα των αδελφών του, που το κορόιδευαν συνεχώς γιατί δεν έμοιαζε με αυτά, μάζεψε όλο του το κουράγιο και έφυγε από το σπίτι του αναζητώντας αλλού την αγάπη και την αποδοχή. Η περιπλάνησή του στο μεγάλο δάσος το οδήγησε να γνωρίσει την φιλία και την αποδοχή που αναζητούσε σε μια οικογένεια λύκων. Η οικογένεια όμως του μικρού γκριζούλη δεν έπαυσε να το αναζητά ώσπου το βρήκε στην καρδιά του δάσους, μέσα στη φωλιά των λύκων. Το παραμυθάκι καταλήγει με τα αδελφάκια του γκριζούλη να έχουν πάρει το μάθημά τους και τον μικρό μας ήρωα να έχει αποκτήσει την αυτοπεποίθηση που χρειαζόταν αλλά και νέους φίλους!
Η συγγραφέας, με τον δικό της χαρακτηριστικό χιουμοριστικό τρόπο, καθ΄ όλη την διάρκεια της παρουσίασης κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών, τα οποία συμμετείχαν ενεργά, διατυπώνοντας ερωτήσεις αλλά και τις δικές τους απόψεις για την όμορφη αυτή ιστορία και γενικότερα για τα παραμύθια.

Σας ευχαριστούμε και πάλι για την παρουσία σας στο Σχολείο μας και θα ήταν μεγάλη μας χαρά να σας ξαναδούμε σύντομα!!
Μακάρι και άλλα σχολεία να έπαιρναν τέτοιες  πρωτοβουλίες, να παρουσιάζουν στα παιδιά μας αξιόλογα βιβλία, με νοήματα, ιδίως στην εποχή μας που υπάρχει μεγάλη κρίση αρχών και αξιών!
Προτείνουμε σε όλες τις μαμάδες να αναλάβουν δράση και, με την βοήθειά σας, να ζωντανέψουν και τα υπόλοιπα παραμύθια σας, που έχουν εξίσου σημαντικά διδάγματα και προβληματίζουν εποικοδομητικά μικρούς και μεγάλους.

Με εκτίμηση,

Μαρίνα Διαμαντή (μια μαμά της Α’ Τάξης)


Για να ζωντανέψουν τα παραμύθια της Νινέττας Βολουδάκη και στο δικό σας σχολείο «πατήστε εδώ»
Τον Μάιο του 1969, οι τρεις αστροναύτες του Apollo 10, ετοιμάζονταν για τη φάση της περιστροφής τους γύρω από τη σελήνη, που θα τους οδηγούσε στην αθέατη πλευρά της, εκεί που η επικοινωνία με τη Γη χάνεται.
Ο Eugene Cerman, ο πιλότος της κάψουλας που έκανε πτήσεις πολύ κοντά στην επιφάνεια της σελήνης, είχε μόλις επιστρέψει από μια τέτοια πτήση. Ο διοικητής της αποστολής, Thomas Stafford, πρόσφερε μπισκότα στους άλλους δύο «συνταξιδιώτες» του, όταν ξαφνικά ο Eugene Cerman ρώτησε:
«Το ακούτε;» Αυτόν τον συριστικό ήχο; Αυτή η μουσική μοιάζει πράγματι να είναι έξω από τον κόσμο μας, δεν μοιάζει;»
«Ναι,» απάντησε ο Stafford και μιμήθηκε τον ήχο: “ Whoooooo
O John Young, το τρίτο μέλος της αποστολής, είπε: «Τον ακούσατε κι εσείς αυτόν τον ήχο; Όντως αλλόκοτη μουσική! »
Το φαινόμενο κράτησε για μια ώρα, μέχρις ότου ο Apollo 10 περάσει στη σκοτεινή πλευρά, κι η επικοινωνία με τη Γη διακοπεί.
Σ’αυτό το διάστημα, οι τρεις αστροναύτες συζητούσαν για το αν θα έπρεπε να αναφέρουν πίσω στη NASA το γεγονός και κατέληξαν στο να μην πουν τίποτα. γιατί «κανείς δεν θα τους πίστευε.»
Όλος ο διάλογος αυτός καταγράφηκε όμως και έμεινε σφραγισμένος στα απόρρητα αρχεία της NASA. Ωστόσο, το 2012, όταν έληξε η προθεσμία του απορρήτου και η NASA παρέδωσε στη δημοσιότητα τα μέχρι τότε σφραγισμένα αρχεία, ο διάλογος προσκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον και πολλές συζητήσεις.
Οι υπεύθυνοι της NASA, όταν ρωτήθηκαν σχετικά με το θέμα, απάντησαν ότι δεν έδωσαν σημασία σ’ ένα συμβάν μικρής διάρκειας και το θεώρησαν ασήμαντο, σε σύγκριση με τον τεράστιο όγκο των πληροφοριών της αποστολής, που έπρεπε να αναλυθούν!
Οι συζητήσεις, βέβαια, δίνουν και παίρνουν, κι οι συνωμοσιολόγοι βρήκαν ευκαιρία να κατηγορήσουν την κυβέρνηση των ΗΠΑ ότι καλύπτει σοβαρές ενδείξεις για την ύπαρξη εξωγήινων, κι άλλα πολλά.
Ωστόσο, όταν διάβασα την είδηση, μου ήρθε στο νου η θεωρία του μεγάλου Ρωμαίου επιστήμονα Πλίνιου του πρεσβύτερου, που υποστήριζε ότι τα άστρα παράγουν μουσική!
Κι ο  Άμλετ: «Υπάρχουν περισσότερα πράγματα στον ουρανό και τη Γη, Οράτιε, απ’ όσα έχει ονειρευτεί η φιλοσοφία μας…»

Και πόσα άλλα………… Και πόσα άλλα…………
Το έχουμε πια πάρει απόφαση και έχουμε δεχτεί παθητικά, χωρίς αντίδραση, ο κάθε νέος χρόνος να ξεκινάει με ένα μακροσκελέστατο κατάλογο από συμφορές. Χαμογελαστοί δημοσιογράφοι στην τηλεόραση – χαμογελαστοί, άραγε, όταν τα γράφουν – και στις εφημερίδες, μας αραδιάζουν με σαδομαζοχιστική αγαλλίαση, ένα καταιγισμό ειδήσεων για πολέμους, θανάτους, πλημμύρες, καταστροφές, θεομηνίες, κι ότι εφιάλτη μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους. Και, στο τέλος, μας εύχονται και καλή χρονιά!
Γι’ αυτό, σκέφτηκα κι εγώ να ξεκινήσω το νέο χρόνο με μια τρυφερή χαρούμενη είδηση, που δεν ακούστηκε και δεν γράφτηκε πουθενά αλλού: Μια γιαγιά, μου διηγήθηκε το δώρο που της έκανε η εγγονή της, μια πιτσιρίκα της πρώτης, μια ανορθόγραφη ζωγραφιά που έλεγε «γιαγιά σ’ αγαπό» και το μισό πακέτο τα χρωματιστά χαρτομαντηλάκια της, δηλαδή, όλη της την περιουσία!
Εύχομαι η νέα χρονιά να ανοίξει τις καρδιές όλων μας για να γίνουν τόσο μεγάλες, όσο η καρδιά της μικρούλας.
Και μην δίνετε σημασία σ’ όλα αυτά που ακούμε. Υπάρχει πολλή θλίψη και ασχήμια στον κόσμο, είναι αλήθεια. Υπάρχει όμως και πολλή ομορφιά και πολλή ελπίδα.
Σημασία έχει που εμείς δίνουμε το βάρος!

Καλή Χρονιά!



Την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου, στο Κέντρο Ρουμελιωτών, παρουσιάστηκε το έργο «Ο Στοιχειωμένος Άνθρωπος» διασκευασμένο από τη Νινέττα Βολουδάκη και παρουσιασμένο από την τάξη «Ανάγνωσης και Ορθοφωνίας».
Τη μουσική έγραψε για την περίσταση η κυρία Ιωάννα Μακρή.









ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!




Χθες, στις 27 του μηνός Σεπτεμβρίου, είχαμε την πανσέληνο, που η σελήνη βρίσκεται στην πλησιέστερη προς τη γη απόσταση (supermoon). Ταυτόχρονα, γύρω στο ξημέρωμα της σημερινής μέρας, είχαμε και ολική έκλειψη σελήνης, γιατί ο ήλιος, η γη και η σελήνη ευθυγραμμίστηκαν απόλυτα. Από το 1900 μόνο 5 φορές είδε η ανθρωπότητα τέτοια έκλειψη. Η τελευταία ήταν το 1982 και η επόμενη θα είναι το 2033!
          Οι φωτογραφίες μιας τεράστιας σελήνης που σχεδόν ακουμπάει τη γη και, καθώς το φως του ήλιου φιλτράρεται από την ατμόσφαιρα της γης, παίρνει ένα περίπου αιμάτινο κόκκινο χρώμα, είναι συγκλονιστικές. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστεί κανείς γιατί, αιώνες πριν, οι άνθρωποι θεωρούσαν τέτοια σημεία σαν οιωνούς. Και καταλαβαίνει κανείς γιατί ο Κολόμβος, το 1504, όταν είχε ξεμείνει από προμήθειες στη Τζαμάικα, χρησιμοποίησε τις αστρονομικές γνώσεις του για να τρομάξει τις ντόπιες φυλές που δεν ήθελαν να τον προμηθεύσουν τρόφιμα. Γνωρίζοντας ότι στις 29 Φεβρουαρίου θα γινόταν μια τέτοια έκλειψη, προειδοποίησε τους αρχηγούς των φυλών ότι ο θεός του θα μετέτρεπε τη σελήνη σε αίμα αν δεν τον βοηθούσαν. Στην αρχή αυτοί δεν τον πίστεψαν, αλλά, όταν είδαν το κόκκινο χρώμα της σελήνης, τρόμαξαν και του έδωσαν ό,τι προμήθειες τους ζήτησε!

          Εμείς χθες είχαμε συννεφιά και βροχή και η έκλειψη ήταν πολύ αργά και ελάχιστοι άνθρωποι την είδαν. Αλλά, ό,τι ώρα κι αν ήταν, έχουμε τόσο πολύ ξεσυνηθίσει να σηκώνουμε τα μάτια στον ουρανό, έτσι όπως είμαστε θαμμένοι μέσα στο τσιμέντο μας, που ζήτημα είναι αν θα δίναμε και πάλι σημασία.