Πριν από λίγες μέρες, μια φίλη φοιτήτρια με ενημέρωσε για το αποτέλεσμα μιας τελευταίας στατιστικής, σύμφωνα με το οποίο οι Έλληνες «βιβλιοφάγοι» διαβάζουν 5 (ολόκληρα!!!) βιβλία κάθε χρόνο! Δηλαδή (ζήτησα τη βοήθεια μαθηματικού για να μην κάνω λάθος) 0,0137 ή 1/73 του βιβλίου κάθε μέρα!
Πιο πρακτικά, αν ένα βιβλίο έχει 73 σελίδες ο «βιβλιοφάγος» διαβάζει 1 σελίδα τη μέρα. Αν έχει περισσότερες, ούτε μια ολόκληρη σελίδα. Αν είναι χοντρό βιβλίο, ούτε μια παράγραφο την ημέρα!!!
Κι όλα αυτά, σε μια χώρα που το κυνήγι των πτυχίων έχει γίνει εθνική μανία! Πτυχία χωρίς βιβλία, χωρίς καλλιέργεια, χωρίς ποιότητα, χωρίς πνευματικότητα. Πτυχία για τα πτυχία; Για να μπορεί να λέει αυτός που τα έχει κορνιζώσει: «ξέρεις ποιος είμαι εγώ»;
 Κι όλα αυτά σε μια εποχή που κυκλοφορούν χιλιάδες τίτλοι βιβλίων, κάθε μήνα που κάθεται ο καθένας και γράφει ανεξέλεγκτα, ότι του περάσει από το μυαλό, που γέμισαν τα βιβλιοπωλεία μαργαριτάρια και σκουπίδια ανάκατα. Πόσο θλιβερή πραγματικότητα!
Θυμάμαι τη χαρά κάθε καινούριου βιβλίου, τότε που πρωτογνώριζα τον κόσμο και τη ζωή, που απλωνόταν ανησυχητικά αχαρτογράφητη μπροστά μου. Το κρατούσα στα χέρια μου και μύριζα το μελάνι και το χαρτί κι ακόμα την κόλλα απ’ τη βιβλιοδεσία. Κι ήταν, το καθένα από αυτά τα βιβλία – όπως το κρατούσα κλειστό, προτού μου αποκαλύψει την πρώτη σελίδα του – τυλιγμένο στην ίδια ομίχλη του χρόνου που δεν είχα ακόμα δει. Τι θα μου έδειχνε; Θα άνοιγε ένα ξέφωτο; Ή θα πήγαινε στον πάτο ενός ραφιού με αζήτητα;
  Αυτή η χαρά που νοιώθει κανείς κρατώντας ένα καινούριο βιβλίο, καθισμένος μπροστά σ’ ένα τζάμι που χτυπάει η βροχή, είναι από τις μεγαλύτερες, τις πιο βαθιές που μπορούμε να νοιώσουμε. Μια στιγμούλα αιωνιότητας μέσα στη ζαλάδα και την ανησυχία της καθημερινότητας. Δεν είναι κρίμα να μένει άγνωστη και κρυφή, τη στιγμή που οι άνθρωποι την έχουν ολοένα και περισσότερο ανάγκη;
0 Responses

Δημοσίευση σχολίου